paradiso, alasca, prospero, alasca in paradiso, alascamusic, alasca, volendam

Paradiso buigt voor AlascA

Monday, 14 December 2015

We zijn nog op zoek naar de juiste woorden voor gisteravond... We hebben eindeloos genoten. Wat een geweldig publiek tijdens deze onvergetelijke show als kroon op dit zo succesvolle jaar! 

Hier alvast een prachtige eerste recensie geschreven door Jan Koning (NHD). Meer foto's volgen snel! 
 

PARADISO BUIGT VOOR ALASCA
Band overtreft alle verwachtingen

Maandenlang is er naar uitgeleefd. Een jongensdroom, een optreden waar de heren van AlascA tot vandaag alleen maar van durven dromen. De droom is uitgekomen en niet alleen dat. Na een fantastische performance kan de band met een gerust hart dromen van grotere podia, want geen enkel platenlabel kan haar ogen hier nog voor sluiten.

‘Het maken van een compilatiealbum is een serieuze zaak.’ Het zijn de woorden van John Cusack in de geweldige muziekfilm High Fidelity. Met een concert is het net zo. Je moet het goed opbouwen, niet te vroeg pieken en uiteraard zorgen voor een perfecte afsluiter. AlascA heeft vandaag laten zien dat ze dit kunstje tot in de perfectie beheersen. Alsof we te maken hebben met een ervaren rockband, die al meerdere malen voor een uitverkocht Paradiso heeft gestaan, zet de band de poptempel naar de hand.

Nadat The Young Folk een zeer respectabel voorprogramma heeft verzorgd, wacht het in groten getale aanwezige publiek (de zaal is gevuld met zo’n 700 man) in spanning op AlascA. De verwachtingen zijn hooggespannen en als drummer Louis van Sinderen het podium betreedt, houdt het publiek de adem in. Eén voor één volgen de hoofdrolspelers het voorbeeld van de – zoals altijd - excellerende drummer en de eerste tonen van I Cried To Dream Again worden ingezet. Om opnieuw John Cusack te quoten: ‘je moet beginnen met een knaller om de aandacht te krijgen’. En met een knaller begint AlascA zeker.

De band pakt gelijk door met het prachtige Borges om vervolgens – zoals het hoort – even gas terug te nemen om zich (dat zal na vandaag niet meer nodig zijn) voor te stellen aan het toegestroomde publiek. Als de toeschouwers bedankt zijn voor hun komst gaat AlascA verder met het ingetogen I Am Goodbye en vervolgens Sweet Surrender. Het lied waarin Frank Bond laat zien, naast een geweldig vocalist ook een fabelachtig muzikant te zijn.

MAGICAL
Met het nummer Plenty wordt opgebouwd naar het muzikaal intermezzo en een van de vele hoogtepunten van de avond. Het duet met Arnold Mühren. Als onderdeel van The Cats heeft hij – zeer verrassend – nooit op het podium van Paradiso gestaan, maar nu maakt hij dan toch zijn debuut. En hoe! Met een remake van Magical Mystery Morning zet hij – samen met de ‘jonge honden’ van AlascA - de zaal op zijn kop.
Nadat Mühren het podium heeft verlaten, zet frontman Frank Bond een even gewaagde als geslaagde performance neer, wanneer hij geheel solo en a capella Albatros vertolkt. Het nummer gaat naadloos over in A Rythm. De zaal komt even op adem als Ferdinand (Ferry) Jonk een leuke anekdote vertelt over zijn tijd in Amerika en zijn keuze voor de banjo in plaats van de ukelele, alvorens toetsenist Paul Bond zijn geweldige talent etaleert tijdens Cult.

EXCELLEREN
Rimbaud is de opmaat voor de fenomenale afsluiter van de avond en gaat geruisloos over in The Prophet. Wanneer trompettist Bo Floor van Jungle By Night zich bij de band voegt voor In Medias Res gaat het dak van Paradiso eraf. De hele band excelleert op zijn of haar manier en ze laten in de toegift I'll Abide My Time (samen met The Young Folk) zien dat heel klein ook heel mooi kan zijn. Midden in de zaal zonder enige vorm van versterking wordt het nummer ten gehore gebracht. Het publiek geniet ademloos. Paradiso buigt vervolgens voor AlascA tijdens het grandioze slot dat muzikaal wordt omlijst door het prachtige Never Cry Wolf. De band overtreft werkelijk alle verwachtingen en het publiek gaat naar huis met een koffer vol onvergetelijke, muzikale herinneringen.
 

Tekst: Jan Koning 
Foto: Emily Oosterom